"Dal Rüzgarı Affetse Bile Kırılmıştır Bir Kere!..."

 

 

Dal kırıldı, en onulmaz yerinden   Aslında ne çok sevmişti rüzgarı   Lal oldu, kırıldı dal, bir daha yeşermez yaprakları   Rüzgar hoyrat esti, keskin bir bıçak gibi   Ümitlerini kesti, kırdı, incitti dalı   Zemheri soğukların, ayazları bile   Gömememişti dalı kendi içine   Ak karlar yağmıştı da üstüne, kıramamıştı onu   Rüzgar, en sevdiği rüzgar, yaptı yapacağını   Islık gibi hoyrat nefesi ile, kırdı onu, kırdı kanadını kolunu   Artık hüzünler açar, dalın tomurcuklarında   Fasılalı esse de rüzgar, özür dilese de binlerce   Farketse de, dalın onu ne çok sevdiğini   Esmese de , eskisi gibi keskin, eskisi gibi hoyrat   Takati kalmadı dalın, kırıldı bir kere, en hassas yerinden   Sustu dal, esti rüzgar, olanlar oldu   En hassas yerine, yüreğine vurdu rüzgar   Dal rüzgarı affetse ne çıkar, kırıldı ya bir kere   Esmese de artık delice rüzgar   Kırmızı şafaklarda beklerdi oysa onu   Isınırdı sam yellerinde   Raks ederdi dalın yaprakları   Ilıman esince rüzgar ve sevinirdi her esişinde   Lalelerin, papatyaların kokusunu bulurdu onda   Mavi gökyüzüne yollardı, yapraklarını sırtında   Isınırdı bazen, onun kollarında   Şakırken bülbüller, o rüzgarı dinlerdi gene de   Tarifsiz, anlatılmaz bir sevgi idi yaşadıkları   Islığıyla dikilirdi yaprakları   Rüzgarı çok sevmişti dal, çok sevmişti   Bir gün kırılana kadar   İçi burkulana kadar   Rüzgar onu kırana kadar   Kırılmıştı bir kere   En onulmaz yerinden   Razı olurdu ya her şeye   Eğer başka dallara esmeseydi rüzgar...!

Eklenti Başlığı
Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !